Kancelaria Radcy Prawnego J. Orłowska-Pączek zatrudnia na stałe trzech radców prawnych zajmujących się pomocą prawną w postępowaniach o ogłoszenie upadłości konsumenckiej. W razie potrzeby współpracujemy także z innymi radcami prawnymi, adwokatami oraz rzeczoznawcami majątkowymi i doradcami restrukturyzacyjnymi. Samo złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej i pozytywna decyzja Sądu w tym zakresie tak naprawdę powoduje jedynie to, że wszelkie postępowania egzekucyjne oraz Sadowe ulegają zawieszeniu. W żadnym razie na tym etapie nie są jeszcze umarzana zobowiązania konsumenta. Nie sztuką jest złożyć kompletny i skuteczny wniosek o ogłoszenia upadłości konsumenckiej, gdyż po zmianie przepisów Sąd ogłosi upadłość każdego dłużnika jeżeli posiada status konsumenta oraz znalazł się w stanie niewypłacalności. W zasadzie tylko fakt, ze dłużnik reguluje swoje zobowiązania w terminie, czyli nie jest niewypłacalny stanowi przesłankę oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej. Sukcesem nie jest zatem samo ogłoszenie upadłości konsumenckiej, ale umorzenie zobowiązań dłużnika czy to po wykonaniu planu spłaty, czy to bez jego ustalania. Plan spłaty jest to dokument na podstawie, które dłużnik będzie musiał przez pewien okres spłacać wierzycieli, aby możliwe było umorzenie pozostałej części jego zadłużenia. Ustalając plan spłaty Sąd bierze pod uwagę różne okoliczność, w szczególności te dotyczące uzyskiwanych przez dłużnika dochodów oraz koniecznych wydatków. Ważna jest także sytuacja rodzinna dłużnika, przede wszystkim to czy posiada dzieci na utrzymaniu lub innych członków rodziny. Plan spłaty dłużnik musi bezwzględnie realizować, a jeżeli nie jest to możliwe zawiadomić o tym fakcie Sąd i ewentualnie złożyć wniosek o zmianę planu spłaty. Sąd może wówczas także przedłużyć plan spłaty na dalszy okres, który nie będzie przekraczał półtora roku. Sąd może też na tym etapie umorzyć zobowiązania upadłego bez ustalania planu spłaty, który został uchylony. Oczywiście każda decyzja Sądu w tym zakresie powinna być podjęte po wysłuchania dłużnika oraz jego wierzycieli. Dłużnik jest zobowiązany do przesyłania do Sądu upadłościowego każdego roku do 31 kwietnia sprawozdania z wykonania planu spłaty za rok poprzedni. Dokument ten powinien zawierać: - wysokość osiągniętych przez dłużnika przychodach wraz podaniem źródła przychodów, w szczególności z tytułu wynagrodzenia za pracę, w przypadku utraty przychodu warto podać przyczynę tego stanu rzeczy, - informację o spłaconych w ramach planu spłaty kwotach, a jeżeli dłużnik nie wykonał planu spłaty zgodnie z planem powinien podać przyczyny takiego stanu rzeczy, - informację o nabytych przez dłużnika składnikach majątkowych, których wartość przekracza średnie wynagrodzenie, którego wysokość ogłasza Prezes GUS, w 2022 r. wysokość tego wynagrodzenia wynosi 6777,22 zł, Podajać w sprawozdaniu składniki majątkowe, które nabył dłużnik należy dokładnie opisać te przedmioty, w szczególności podać ich wartość, a w przypadku nieruchomości numer księgi wieczystej. Upadły powinien też chociaż nie wynika to wprost z przepisów ustawy wyjaśnić potrzebę nabycia tego składnika majątkowego, w kontekście ewentualnej możliwości pokrzywdzenia wierzycieli. Wykonanie tego obowiązku jest bardzo ważne, gdyż w przypadku jego naruszenia Sąd może umorzyć postępowanie, a zatem odmówić oddłużenia konsumenta. Nie chodzi tutaj o sytuację, w której sprawozdanie będzie zawierało braki formalne albo zostanie sporządzone wadliwie lub nawet nieczytelnie. Sąd umorzy postępowanie z powodu nie złożenia sprawozdania jeżeli dłużnik działał celowo. W przypadku gdy sprawozdanie nie zostanie złożone upadły może liczyć na to, że w pierwszej kolejności otrzyma wezwanie z Sądu upadłościowego, a dopiero po upływie terminu określonego w tym wezwaniu Sąd podejmie tak daleko idące kroki jak umorzenie postępowania. Nie oznacza to, że dłużnik może czekać na wezwanie Sadu , gdyż powinien złożyć sprawozdanie w terminie określonym w ustawie. Podobnie Sąd może umorzyć postępowanie jeżeli dłużnik poda w takim sprawozdaniu nieprawdziwe informację lub zatai informację, które są istotne z punktu widzenia postępowania. Po wykonaniu planu spłaty Sąd stwierdza ten fakt w drodze postanowienia. W postanowieniu tym Sąd rozstrzyga też czy zobowiązania upadłego, które nie zostały spłacone ulęgają umorzeniu. Nie wszystkie zobowiązania podlegają umorzeniu w toku postępowania upadłościowego. Katalog tego rodzaju zobowiązań jest zamknięty i obejmuje: - zobowiązania o charakterze alimentacyjnym, - wierzytelności wynikające z obowiązku zapłaty renty odszkodowawczej za wywołanie choroby, pozbawienie zdolności do pracy, spowodowania niepełnosprawności lub śmierci, - zobowiązania wynikające z obowiązku zapłaty kar grzywny, - zobowiązania z tytułu obowiązku zapłaty odszkodowania lub zadośćuczynienia, nawiązki lub świadczenia pieniężnego, - zobowiązania wynikające z obowiązku naprawienia szkody powstałej w wyniku przestępstwa lub wykroczenia, jeżeli czyny te są stwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu, - zobowiązania, które upadły celowo zataił. W przypadku zobowiązań podatkowych nie wykształciło się jeszcze jednolite stanowisko orzecznicze. Z literalnego brzmienia przepisów, a także wykładni systemowej wynika, że zobowiązania takie również podlegają umorzeniu. Uzasadnienie do projektu ustawy prawo upadłościowe również nie zawiera jakichkolwiek przesłanek, które uzasadniałyby włączenie do katalogu zobowiązań, które nie podlegają umorzeniu w toku postępowania upadłościowego należności podatkowych. Zwolennicy takiego rozwiązania twierdzą, że przepisy podatkowe zawierają regulację szczególne dotyczące umarzania tego rodzaju wierzytelności, które stanowią lex specilis w stosunku do prawa upadłościowego. Taka teza nie znajduje jednak oparcia w przyjętych zasadach wykładni, które uniemożliwiają rozszerzenie katalogu, który jest w sposób jednoznaczny zamknięty. Nie mniej jednak w przypadku gdy dłużnik posiada zobowiązania podatkowe musi liczyć się z ryzykiem niekorzystnego z punktu widzenia jego interesów rozstrzygnięcia. Konsument musi się przygotować się na taką sytuację.